วันนี้ที่ผมได้เสียแมวที่ผูกพันไป และได้เรียนรู้ปรัชญาบางอย่างเกี่ยวกับชีวิต (จัดทำ 16/04/2023)
มันเป็นเช้าที่ตื่นมาแล้วเหมือนธรรมดาในวันหนึ่ง ผมก็เพียงแค่ตื่นขึ้นมา อ่านนิยาย พักผ่อน ก็คิดแค่ว่าวันนี้มันก็คงจะมีเพียงแค่นี้ จนเมื่อประตูห้องของผมได้เปิดออกมาโดยคุณแม่ของผมและได้พูดว่า "ลูก.... มาดูใจมันหน่อยเหอะ มันน่าจะไม่รอดแล้ว" ซึ่งผมก็ตัดสินใจเดินออกมาดูแล้วก็เจอภาพสุดช็อคที่ผมเองก็ไม่สามารถทำตัวได้ถูกเมื่อได้พบมัน นั้นคือแมวของผม น้องไทเกอร์ กำลังนอนหอบสภาพใกล้ตาย
น้องไทเกอร์เป็นแมวที่แม่ผมเก็บมาเลี้ยงเอาไว้ตอนสมัยก่อนผมน่าจะเข้ามหาลัยใหม่อีกครั้ง ผมอยู่กับเขามาประมาณ 4 - 5 ปี ไม่น่าจะเกิน 7 ปี แม้มันจะเป็นแม่ที่ดูเหมือนแมวทั่วไปแต่ด้วยนิสัยของน้องที่น่าแกล้งมาก ผมก็เลยจะชอบแกล้งเขาประจำ ทั้งนี้ทุกอย่างนั้นมันเป็นการทำไปเพราะผมแค่รักและเอ็นดูน้องเขา
สิ่งที่ผมได้เรียนรู้จากวันนี้คือความทรมานจากความทรงจำต่าง ๆ ที่มันหมุนเวียนกลับมาเมื่อเราเห็นสภาพของเขาในวันนี้ ความทรงจำที่แสนสนุกทุกอย่างนั้น ในบางที ในเวลาแบบนี้มันก็เหมือนกับมีดที่มันกรีดใจของผมเป็นอย่างมาก มันเป็นความรู้สึกที่ว่า เรารู้ว่ายังไงน้องก็ต้องไปแล้ว แต่เราทำอะไรไม่ได้ ก็ไม่อยากจะให้น้องเขาทรมาน แต่มันก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้อีกแล้วในตอนนี้ ธรรมชาติแห่งการลาจากมันมักจะโหดร้ายเสมอ ผมนั้นเคยมาตลอดเสมอมาว่าต่อให้ใครจะเป็นอะไร หรือต่อให้ใครจะจากไป ผมจะจบแค่เศร้า แต่ไม่คิดว่าแค่เวลานี้ที่มันมาถึงนั้นมันจะทำให้รู้สึกทรมานใจแบบนี้ ผมกล้าพูดแบบไม่อายตัวเองว่าผมเศร้ามาก แต่น้ำตามันแทบจะไม่ไหลออกมาเลยแต่แน่นอน ผมรู้ว่าข้างใน อย่างน้อยก็จิตใจนั้นมันกำลังร้อง
ผมรู้ว่ามนุษย์เราไม่สามารถที่จะฝืนธรรมชาติของการลาจากได้ และก็ไม่ใช่ว่าเราควรที่จะจมปรักอยู่กับการจากลานี้ไปได้ตลอดไป เพียงแต่ อย่างน้อย ของแค่คืนนี้ เวลานี้ ณ ตอนที่ผมกำลังเขียนบล๊อคนี้ ผมขอเศร้าบ้างเถอะ มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถแบกรับมันเอาไว้ได้โดยที่จะไม่คิดอะไรไม่ได้จริง ๆ แม้มันจะดูเป็นคนที่อ่อนแอ แต่ก็ขอหละ ขอแค่ช่วงเวลานี้ที่ผมจะได้จัดการความคิดของตัวเองซักครั้ง
สุดท้ายนี้ ผมก็ขอบันทึกข้อความในบล๊อคนี้เอาไว้ เผื่อที่ใครและคนรุ่นหลังได้เข้ามาเห็น ทั้งจากตอนนี้ผมกำลังอยู่นี้ หรือตอนทีผมจากไปแล้ว ผมแค่อยากจะหาที่ฝังบันทึกระลึกเอาไว้ว่า ผมรักแมวตัวนี้ ผมรักน้องไทเกอร์ แม้ว่าน้องจะไม่ใช่แมวพันธุ์ดีราคาแพง แต่ก็ต้องขอบคุณน้องเขาที่มอบความสุขให้แม้มันจะเป็นเวลาที่แสนสั้นก็ตาม ในทุกเรื่องราวที่เราได้อยู่ร่วมกันมานั้นมันจะเป็นเรื่องราวที่ดีที่เราควรจดจำ
เอาจริงนะ แม้ผมจะแสร้งทำตัวเข้มแข็งขนาดไหน แต่ผมก็ต้องยอมรับและซื่อสัตย์ต่อใจตัวเองว่า ตอนนี้ผมอ่อนแอทางด้านจิตใจเป็นอย่างมาก ผมพยายาทกลั้นน้ำตาเอาไว้แล้ว แต่ว่ามันก็ไม่สามารถที่จะทำได้จริง ผมไม่สามารถที่จะทำจิตใจให้มันแข็งแกร่งกว่านี้ได้อีกแล้วในตอนนี้ ผมเพียงก็แค่อยากหาที่ระบายซักที่ แม้ที่ตรงนั้นจะมีคนรับฟังหรือไม่ก็ตาม แต่สุดท้ายแล้วผมก็อยากจะสร้างบันทึกนี้จริง ๆ อย่างน้อยขอหละวันนี้ ขอให้ส่งนายไปอย่างสงบนะ
The natural is beautiful but inside of that is cruel. Nobody can't leave from disaper but don't be fear. That is not mean the natural is bad, everyday you wake up you will be traumatic. Every it's have to be happy inside. You just keep this moment to take in your memory, your heart or your remember. You can be sad, you can fall down but just smile and just pick yourself back up again. Be strong if it not it's be alright but you just remember that. You are somebody who live in now and future. Don't let's past to take you life. Be strong everyone. Be happy even you face to bad time.
Thank you for your reading.
For you Tiger.
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น